Υγρόν πυρ: Το υπερόπλο των Βυζαντινών

Το υγρόν πυρ ήταν ένα εμπρηστικό όπλο που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί και αποτελούσε φόβητρο για τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Οι δυτικοί το ονόμαζαν και ελληνικόν πυρ και το βλέπουμε να εμφανίζεται στα πεδία των μαχών μετά τον έβδομος αιώνα μ.X.

Η χημική του σύσταση καλύπτονταν από άκρα μυστικότητα με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να μην είναι γνωστή η ακριβή του σύσταση. Πιστεύεται ότι ήταν ένα μίγμα από φώσφορο, πίσσα, θειάφι και άλλα εύφλεκτα υλικά.

Οι Βυζαντινοί το χρησιμοποιούσαν με διάφορους τρόπους. Στην θάλασσα, το εκτόξευαν από την πλώρη των πλοίων μέσω χάλκινων σωλήνων (σιφώνια) με τα οποία πυρπολούσαν τα αντίπαλα σκάφη ενώ ένα βασικό χαρακτηριστικό του ήταν ότι δεν έσβηνε όταν έρχονταν σε επαφή με το νερό. Ενώ στην ξηρά χρησιμοποιούσαν καταπέλτες και βαλλίστρες προκειμένου να εκσφενδονίσουν πήλινες χύτρες με υγρό πυρ κατά των εχθρών.

Για να διαφυλάξουν οι Βυζαντινοί την διαδικασία παραγωγής, αυτή πραγματοποιούνταν σε προστατευμένα σημεία κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ελάχιστοι γνώριζαν την σύσταση και το τρόπο παραγωγής του υγρού πυρός το οποίο ήταν κρατικό μυστικό.

Χρησιμοποιώντας το υγρό πυρ, οι Βυζαντινοί κατάφερα να αποκρούσουν τους άραβες όταν προσπάθησαν να πολιορκήσουν την Κωνσταντινούπολη. Ενώ με αυτό νίκησαν τον Ρωσικό στόλο τον δέκατο αιώνα μ.X.

Έκτοτε νέα πολύ φονικότερα όπλα έκαναν την εμφάνιση τους, οδηγώντας στην λησμονιά το θρυλικό όπλο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.