Ο Πόλεμος των Φώκλαντ

Ο πόλεμος των Φώκλαντ ήταν μια από τις πιο σημαντικές σύγκρουσης του 20ου αιώνα και αφορούσε την ένοπλη αναμέτρηση μεταξύ της Αργεντινής και της Μεγάλης Βρετανίας για την κυριαρχία του συμπλέγματος των νησιών Φώκλαντ που βρίσκονται στο νότιο Ατλαντικό ωκεανό. Η σύγκρουση διήρκησε 74 ημέρες και τερματίστηκε με την επιστροφή των νησιών σε Βρετανικό έλεγχο.

Η Αργεντινή από το 1816 που έγινε ανεξάρτητο κράτος επιζητούσε την προσάρτηση των νησιών Φώκλαντ, τα οποία ονόμαζε Μαλβίνας. Ο λόγος ήταν ότι αυτά βρίσκονται κοντά στα ηπειρωτικά της εδάφη και έτσι θεωρούσε ότι είχε κάθε έννομο συμφέρον ώστε να τα διεκδικεί.

Προοίμιο των γεγονότων που θα ακολουθούσαν ήταν το συμβάν τις 19ης Μαρτίου του 1980, όταν 40 αργεντινοί εργάτες θα αποβιβαστούν στη νήσο Νότια Γεωργία 1.300 χιλιόμετρα ανατολικά των Φώκλαντ και θα υψώσουν τη σημαία της Αργεντινής. Οι βρετανοί θα επιχειρήσουν με ένα περιπολικό σκάφος να απομακρύνουν τους εργάτες όμως θα παρεμποδιστούν από κορβέτα του ναυτικού της Αργεντινής.

Η αιτία όμως που το 1982 θα ωθήσει το στρατιωτικό καθεστώς της Αργεντινής να προχωρήσει στην κατάληψη των νησιών Φώκλαντ ήταν ώστε να μπορέσουν οι δικτάτορες να κερδίσουν τις εντυπώσεις στο εσωτερικό της χώρας η οποία μαστίζονταν από σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Το σχέδιο κατάληψης των νησιών πήρε την κωδικοί ονομασία ‘Επιχείρηση Rozario’ και προέβλεπε την αποστολή αποβατικής δύναμης 3.000 στρατιωτών οι οποίοι θα ολοκλήρωναν την κατάληψη εντός 48 ωρών. Πράγματι την Παρασκευή 2 Απριλίου του 1982, μονάδες του στρατού της Αργεντινής αποβιβάστηκαν και προχώρησαν στην σύλληψη της μικρής βρετανικής φρουράς καταλαμβάνοντας με ευκολία την πρωτεύουσα των νησιών Στάνλεϊ.

Ο στρατηγός Γκαλτιέρι και το επιτελείο του πίστευαν ότι το Λονδίνο δεν ήταν πρόθυμο να πολεμήσει για κάποια νησιά που βρίσκονταν αρκετές χιλιάδες μίλια μακριά από τις βρετανικές ακτές. Όμως η Μάργκαρετ Θάτσερ θα αντιδράσει δυναμικά και θα απαιτήσει από την Αργεντινή να αποχωρήσει άμεσα από τα Φώκλαντ.

null

Η Βρετανία θα κινητοποιήσει μεγάλη ναυτική δύναμη αποτελούμενη από 65 πλοία. Η βρετανική αρμάδα θα περιλαμβάνει τα αεροπλανοφόρα HMS Invincible και HMS Hermes τα οποία θα είναι εξοπλισμένα με τα αεροσκάφη καθέτου αποπροσγείωσης Sea Harrier. Ενώ τα πλοία θα μεταφέρουν και μια ταξιαρχία πεζοναυτών καθώς και άλλες μονάδες ειδικών δυνάμεων για την ανακατάληψη των νησιών.

Όταν οι αργεντινοί θα αντιληφθούν ότι οι Βρετανοί δεν αστειεύονται θα μεταφέρουν εσπευσμένα άλλους 7.000 στρατιώτες στα νησιά ενώ παράλληλα θα ενισχύσουν τις αμυντικές τους θέσεις. Η Πολεμική Αεροπορία της Αργεντινής με τα σύγχρονα αεροσκάφη που διέθετε προσέφερε αεροπορική κάλυψη παρόλο που τα Φώκλαντ απέχουν 450 χιλιόμετρα από την ενδοχώρα. Στο οπλοστάσιο της περιλαμβάνονταν και μια μοίρα αεροσκαφών Super Etendard που έφεραν το καλύτερο όπλο κατά πλοίων εκείνης της εποχής, τον πύραυλο Exocet.

Πρώτη πράξη της Βρετανικής αντεπίθεσης θα είναι η ανακατάληψη από κομάντο της νήσου Νότια Γεωργία στις 25 Απριλίου. Ενώ την πρώτη Μαΐου βρετανικό βομβαρδιστικό Vulcan θα βομβαρδίσει το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Στάνλεϊ. Στην επίθεση θα συνδράμουν και αεροσκάφη Sea Harrier τα οποία θα πλήξουν το αεροδρόμιο καθώς και άλλους στόχους.

Η Αργεντινή θα απαντήσει με την μαζική αποστολή αεροσκαφών τα οποία θα επιχειρήσουν να πλήξουν την βρετανική αρμάδα χωρίς όμως σημαντική επιτυχία. Ο λόγος της αποτυχίας ήταν ότι οι αργεντινοί δεν διέθεταν έξυπνες βόμβες ακριβείας αλλά μόνο βόμβες ελεύθερης πτώσης που υποχρέωναν τα αεροπλάνα να ίπτανται πάνω από το στόχο καθιστώντας τα, ευάλωτα στα αντιαεροπορικά πυρά.

null

Στις 2 Μαΐου το βρετανικό υποβρύχιο HMS Conqueror θα βυθίσει το καταδρομικό General Belgrano με αποτέλεσμα 323 ναύτες να χάσουν τη ζωή τους. Δυο ημέρες αργότερα οι αργεντινοί θα ανταποδώσουν το χτύπημα πλήττοντας με πύραυλο Exocet το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS Sheffield.

null

Η αποκορύφωση της αναμέτρησης θα έρθει στις 21 Μαΐου όταν οι βρετανοί θα πραγματοποιήσουν αποβατική επιχειρήσει με 4.000 πεζοναύτες στη βόρεια ακτή του Ανατολικού Φώκλαντ. Μετά από σκληρές μάχες τις επόμενες ημέρες οι βρετανοί θα μπορέσουν να θέσουν υπό τον έλεγχο τους και άλλες περιοχές ώσπου στις 14 Ιουνίου θα εισέρθουν θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Στάνλεϊ. Οι εναπομείναντες δυνάμεις των αργεντινών θα παραδώσουν τα όπλα τερματίζοντας έτσι τις εχθροπραξίες.

Οι απώλειες θα είναι μεγάλες και για τις δυο πλευρές. Οι βρετανοί θα χάσουν 255 άνδρες και θα έχουν και 746 τραυματίες, ενώ οι αργεντινοί θα έχουν 650 νεκρούς και 1.067 τραυματίες.

Η αρνητική έκβαση του πολέμου θα προκαλέσει την πτώση της χούντας στην Αργεντινή, ενώ αντίθετα η νίκη των Βρετανών θα ωφελήσει την Μάργκαρετ Θάτσερ η οποία θα επανεκλεγεί άνετα στις εκλογές που θα γίνουν το επόμενο έτος.